Tekmelerin nasıl mutlu ediyor beni bir bilsen... Ama annecim bazen öyle sert vuruyorsun ki sıçrıyorum sanki. Biraz önce de öyleydi, uzandım koltuğa koydum elimi karnıma. Tv izliyordum. Alışkanlık oldu elim karnımda hep, olur da kıpırdarsan hissedebileyim diye. Birden öyle hızlı vurdun ki, dalmışım hopladım sevinçten. Ben kahkahalar atınca bir daha attın tekme. Hissettin mi yoksa annecim ne kadar mutlu ettiğini beni?
Baban dalga geçiyor benimle sen içerden vurdukça. Bak diyor hissedemiyorum diyordun, şimdi yerinde durmuyor sıpa :)
Aras'ım güzel oğlum, annen öyle çok ağladı ki, üzüldü ki... Çok bekledim seni hissetmeyi, haftalarca her gün bir umut, belki dedim bugün küçük de olsa bir hareket olur. Bir forum var okuyorum hep orayı, seninle yakın zamanlarda dünyaya gelecek bebişlerin anneleri yazıyor orada yaşadıklarını. Hepsi 16-17 haftalıkken başladılar anlatmaya hissettiklerini, yavrularının nasıl da ufak ufak hareketlendiğini. Onları okudukça moralim bozuldu ben niye hissedemiyorum diye. Bir sorun mu var diye doktora bile sordu senin pimpirikli annen. Ama sonunda çok mutlu ettin beni kuzucum. Tam 21. haftamızdı. 20 Haziran perşembe günüydü. O kadar garip bir histi ki tarif bile edemedim, başladım ağlamaya, anneanneni ve babanı aradım hemen. Çok mutlu oldular onlar da. Göz seyirmesi gibiydi ilk başta. Karnımın içinde belli belirsiz bir his. 2 defa oldu o gün ama uçtum mutluluktan. Gittikçe daha belirgin oluyor. Dün gece yine koymuştum elimi karnıma, uzanıyordum yine. Ve sen elime dokundun. Hissediyor musun bebeğim yoksa sıcaklığımı? Tam avcuma doğru attın tekmeni. Çok çok güzel harika bir his bu.
